یادداشت // انتخابات و انتخابهای ما در ایجاد حلقه های نزدیک به کاندیدای منتخب

بیستون نیوز :

متاسفانه اتفاقی که بسیار شاهد آن بوده ایم این است که فردای روز اخذ آرا حامیان و حلقه نزدیک‌ کاندیدای پیروز شروع به لابی گری ها و تلاش در جهت رسیدن خود یا افراد مد نظر خود به برخی پست ها و گرفتن برخی امتیازهای شخصی کرده و کمترین دغدغه ای نسبت به مسائل و مشکلات کلان شهری و منطقه ای خود ندارند.

یادداشت (بیستون نیوز)//عماد قاسمی: ما مردمان کرد زبان غرب کشور معمولا در بین اقوام مختلف کشور عزیزمان ایران خود را جز سیاسی ترین ها میدانیم ؛ سیاسی از نظر درک شرایط سیاسی منطقه و کشور سواد سیاسی و فهم آن .. اما در واقع هرگاه بزنگاهی برای محک و ارزیابی این مساله فرا می‌رسد مجموعه ای از نابسامانی ها ضعف ها و ایرادات اساسی در رفتار و کنش سیاسی شهروندان به چشم میخورد که نه تنها باعث نا امیدی و نگرانی میشود ما را با این سوال اساسی در این حوزه مواجه میکند که واقعا هدف و انگیزه ما از کنش یا اکت سیاسی چیست ؟؟
اگر عرصه انتخابات را به عنوان مهم ترین و حیاتی ترین بزنگاه در کنش سیاسی شهروندان در نظر بگیریم با نگاهی به نحوه و چگونگی برگزاری آن در چند دوره اخیر (ریاست جمهوری مجلس شورای اسلامی شوراهای شهر و روستا و .. ) به مواردی بر می خوریم که در سال‌های گذشته همگان به خصوص قشر نخبه و دانشگاهی به راحتی از کنار آنها گذشته اند و در واقع هیچ تلاشی در راستای اعتلای فرهنگ سیاست ورزی مردم از طرف هیچ نهاد سازمان و مجموعه ای صورت نگرفته است.

 

 

images?qtbn:ANd9GcTua7eHeLa189TBJTq57RQPqLnGy4THX8OGYycnwXgPpiYc23Wl یادداشت // انتخابات و انتخابهای ما در ایجاد حلقه های نزدیک به کاندیدای منتخب

 

از شعار عجیب رای به همشهری در هر صورتی (که گویا اگر حتی مطمئن باشیم کاندیدای دیگری از شهر دیگر که اصلح است حضور دارد بازهم باید به همشهری رای داد )
تا چاقو زیر گردن گذاشتن ها ‌‌و مانور های خیابانی به همین دلیل که بگذریم به نظر می‌رسد بررسی چند مورد در سطح کلان تر در این نوشتار لازم و ضروری می نماید.
از مهم ترین کاستی ها و مشکلات در جامعه مدنی ایران عدم توانایی در کار جمعی و گروهیست.
با وجود اینکه ما در سطح کلان کشور هم اصولا ساز و کار حزبی و فعالیت در قالب حزب نداریم اما حداقل شاهد آن هستیم که در چند استان از جمله تهران آرا به صورت حزبی به لیست ها داده میشود – که در استان ما کرمانشاه چه در انتخابات مجلس و چه در شوراها شاهد کمترین کار حزبی و تاثیر گزاری احزاب در ارا مردم هستیم و از طرفی هم شاهد کمترین ائتلاف ها در بین کاندیدا متاسفانه به قدری دغدغه ها و مشغله های شخصی در بین خانواده ها در استان ما رایج است که مجال پرداختن به مسائل مهم کشوری و منطقه ای و نقش نمایندگان در تعیین سرنوشت کشور در رای دادن در منطقه ما بسیار کمرنگ می شود.
دغدغه هایی مثل بیکاری جوانان وضعیت معیشتی ضعیف معمولا مطالبات مردم را از نمایندگان به سمت شخصی شدن مطالبات پیش میبرد تا جایی که معمولا کمتر می‌توان در جلسه ای دید که از کاندیدای محترمی فرضا در مورد لایحه حمایت از کودکان سوال شود که چرا سالهاست در مجلس خاک میخورد ؟ یا مثلا در مورد موافقت با عدم موافقت آن کاندید در ارتباط با غرب و مذاکره با امریکا ..

در واقع بسیاری از ما از نقش کلیدی آرا نمایندگان استانمان در صحن مجلس در تصمیمات مهم کشوری غافلیم و کمترین مطالباتی در این خصوص نداریم و خیلی کم پیش می اید که کاندیدای محترم در این حوزه های مهم و کلان مورد سوال و ارزیابی قرار بگیرند.

اما اگر بخواهیم نگاهی دقیق تر به فضای سیاسی اجتماعی استان کرمانشاه داشته باشیم مهم ترین چالش کماکان مساله قومیت گرایی است – معضلی که گویا قرار نیست به این زودی برای آن چاره ی اندیشیده شود ؛ سفره های عریض و طویل و هزینه های گزاف کاندیدای مطرح تر در چاپ بنر و بروشور که دیگر نیاز به پرداختن ندارد ؛ این قضیه به قدری حائز اهمیت است که اگر شخصی خود را دارای تمام شرایط لازم برای حضور در این عرصه بداند در صورت عدم توانایی در تامین این هزینه های سرسام آور عملا قید حضور و عرضه خویش را زده و عطایش را به لقایش می‌بخشد.

از دیگر معضلات و مشکلات در حوزه انتخاباتی منطقه ما که شاید کمتر فعال سیاسی ناظر بر انتخاباتی با آن مواجه نشده باشد چالش خرید و فروش آراست ؛ موضوعی که‌ نگارنده نیز همچون مسئولان محترم اجرایی و امنیتی خیلی قصد ورود به آن را ندارد و با وجود گزارشات مکرر مردمی ‌به وجود این اتفاق شوم در عرصه انتخابات امید آن می‌رود که این معضل قدرت تاثیر گذاری در چینش پایانی نفرات و انتخاب فرد برتر (یا افراد برتر ) را نداشته باشد.

قطعا عزیزانی که تجربه فعالیت در کوران رقابت های انتخاباتی را دارند می توانند موارد دیگری را با توجه به نگاه خود به این نوشتار اضافه کنند .
اما به نظر می‌رسد تمام مشکلات به همان بازه یک ماهه قبل از روز اخذ آرا محدود نمی‌شود و نمیتوان از فاصله چهارساله میان ادوار برگزاری آن غافل شد –
براستی ما به عنوان شهروندان سیاسی تا چه میزانی از حقوق شهروندی خویش در قالب قانون اساسی آگاهیم ؟ از حقوق خود نسبت به نمایندگانی که با آرای خود آنها را انتخاب میکنیم و در خطیرترین مسند های تصمیم گیری کشور می نشانیم؟ ایا ساز و کار مشخصی در جهت مطالبه گری شهروندان در خصوص معضلات و مشکلاتشان وجود دارد ؟ آیا تا بحال از خود ‌پرسیده ایم فردای روز انتخابات و در فاصله ۴ ساله تا دور بعد چه وظایفی بر عهده ماست؟ و متقابلا چه حقوق  بحقه ای را باید طلب کنیم ؟

متاسفانه اتفاقی که بسیار شاهد آن بوده ایم این است که فردای روز اخذ آرا حامیان و حلقه نزدیک‌ کاندیدای پیروز شروع به لابی گری ها و تلاش در جهت رسیدن خود یا افراد مد نظر خود به برخی پست ها و گرفتن برخی امتیازهای شخصی کرده و کمترین دغدغه ای نسبت به مسائل و مشکلات کلان شهری و منطقه ای خود ندارند.

 

 

46892617 یادداشت // انتخابات و انتخابهای ما در ایجاد حلقه های نزدیک به کاندیدای منتخب

 

از طرفی هم آن دسته از مردمی که حامی و طرفدار کاندیدای پیروز رقابت نبوده اند امید چندانی برای وصل شدن و ارتباط با کاندیدای پیروز ندارند و البته تلاشی هم در راستای تحقق آن انجام نمیدهند..
البته اشاره به این نکته هم لازم است که اولا خود نمایندگان پیروز تلاشی در جهت نماینده همه مردم بودن انجام نمیدهند و در وهله بعد اینکه حلقه نزدیکان به کاندیدایی که در انتخابات شکست خورده اند از همان فردای انتخابات ساز ناسازگاری کوک کرده و از هیچ تلاشی در جهت ناکارآمد جلوه دادن انتخاب اکثریت دریغ نمیکنند؛
و این نشان می‌دهد که ما کماکان از این اصل مهم غافلیم که الله لا یتغیرو قومیه الا یغیرو بانفسهم …..
و گویا هنوز ‌بخوبی درک نکرده ایم‌ که رمز پیشرفت و آبادانی شهر و استان در گرو انسجام عملی آحاد مختلف جامعه و خواست همگانی در قالب مطالبات جمعی و گروهی است ؛ نکته ای که به نظر می‌رسد شهروندان غرب استان در آن پیشرو تر و آموزش دیده ترند.

در واقع این گونه به نظر می‌رسد که جامعه ما امروزه بیش از هر زمانی نیازمند کار فرهنگی و‌تلاش در جهت اعتلای فرهنگ سیاست ورزی است تا نفس کار سیاسی- چرا که هرچقد سطح اگاهی توده در شناخت حقوق سیاسی اجتماعی خود و به طبع آن کیفیت کنش سیاسی آن پایین تر باشد فضا برای گفتمان پوپولیستی و قول ها ‌وعده های عجیب و ناشدنی‌ اماده تر خواهد بود.در پایان امیدوارم از همین امروز تلاش در جهت شناخت حقوق اولیه شهروندی خود را شروع کرده و گفتمان سیاسی اجتماعی در سطوح مختلف جامعه بین همه اقشار صورت بگیرد تا شاید تمرین کنیم و بیاموزیم که مشکلات و‌معضلات و مطالبات خود را چگونه‌ چه زمانی و از چه کسی مطالبه کنیم..

مطالب پیشنهادی

دیدگاهتان را بنویسید

بیشتر

گزیده اخبار